Zakrpe i susreti

Jedan od prvih tekstova koje sam pročitala o Japanu naveo me je na konstantu misao o životu i svakodevnici koji nemaju kontinuitet, koji su isprekidani, pokidani u komade. Jednostavna skica na kojoj je prikazan posjed jednog čovjeka, razbacan i podijeljen u oko 15ak malih parcela nepravilnog oblika koje se ne dodiruju, ali jesu u neposrednoj blizini, navela me je na razmišljanje o njemu, čovjeku, vlasniku ovog meni neobičnog (u Japanu običnog) prostora, koji jeste ali i nije cjelina. Njegov posao se, zamišljam, sastoji takođe od komada, aktivnosti isprekidanih prelaskom sa jednog komada posjeda na drugi, i na taj način je u potpunosti određen tim fizički rasparčanim ali i cjelovitim prostorom/prostorima njegovog djelovanja.
Razgledajući mape u kojima je jasno definisano 12 funkcionalnih zona, u kojima su najčešće razdvojene zone stanovanja od poslovnih i administrativnih, te zona industrije i zabave (u Bilo Kojem Gradu) lako je napraviti vezu između ranije pomenutog zemljoradnika, njegovog posjeda, sa gradom koji je na isti način rasparčan. On, grad, svakako, dozvoljava slobodu i manipulaciju, te veliki broj ljudi uspijeva da mrežama transporta neosjetno/bezbolno prelazi iz jednog komada u drugi. Ili da svoj život organizuje tako da su prelazi iz jedne zakrpe u drugu ugodni. Fizički okvir i scena u kojoj se odvijaju svakodnevne tranzicije i prelazi, uslovi u kojima se oni odvijaju, trajanje i mogućnost kontrole nad vremenom, mogućnost izbora... su neizbježne teme u kojima se analiziraju i definišu stil života, savremeno društvo, i njihovi uzroci i posljedice.
Ono što je meni zanimljivo jeste na koji način su takvi prostori između prostora tj negativi zakrpa u kojima se odvijaju određene aktivnosti, na koji način su ti linearni prostori, koji povezuju mjesta sami postali mjesta. I trenutak u kojem su iz prolaznog mjesta postali stacionarna mjesta, pri tome i dalje ne gubeći svoju prolaznu funkciju. I na koji način je izjednačavanje/jednakost ta dva mjesta uticalo na svakodnevnicu i doživljaj grada, te na stvaranje slike o gradu, i u svemu tome, na građenje/stvaranje/formiranje i postojanje ličnog prostora. Pri tome, lični prostor nije posmatran samo kao zona komfornosti u kojoj možemo biti bliski sa drugima, na privatnom ili društveno-socijalnom nivou. 
Lični prostor je posmatran kao prostor u kojem se odvijaju određene fizičke aktivnosti, koje kao rezultat imaju opipljivu tvorevinu, ličnu, vidljivu i izloženu drugima, u vidu znaka, simbola ili slike, sa značenjem koje joj je dao njen stvaralac. 
Kombinacija takvih slika, simbola i znakova, koji su nastajali spontano, često u najzabačenijim ćoškovima i (od strane regulative) zapuštenim ili zaboravljenim zakrpama,u velikoj mjeri stvara sliku grada i prenosi poruke u nekoliko različitih pravaca od onih koji djeluju ka onima koji gledaju/posmatraju, kroz njihova brojna/raznovrsna tumačenja.
Namjera tj nepostojanje namjere, već čista potreba koja je osnovni pokretač i u ovom slučaju kreator karaktera velikog broja mjesta koja su dio svakodnevnih susreta nas sa gradovima i gradskim prostorima u novonastalim prolaznim/prelaznim mjestima. Nenamjerne, prostorno određene, proživljene tvorevine su spona u kojoj se naše ja (I) sreće sa multipliciranim, brojnim ja (I), a ne sa njima (they). Kroz taj susret se istosti na najvišem, ljudskom, nivou sreću, prihvataju i prepoznaju, istovremeno gradeći jedan jedini lični i neponovljivi trenutak, sponu, između datog mjesta i čovjeka koji u njemu boravi. Gradeći, i bez ičijeg prisustva, samim postojanjem, karakter i identitet mjesta koji je jedinstven/neponovljiv/originalan.  


Comments